Oświadczenie Tendencji Międzynarodowych Socjalistów

o Tunezyjskiej Rewolucji

 

 

Znaczenie zwycięstwa mas tunezyjskich nie ogranicza się do skutecznego obalenia Ben Alego, kończącego  23 lata dyktatury. Tunezyjska Rewolucja obala argumenty rozpowszechnione przez wielu prawicowych intelektualistów w ciągu ostatnich kilku dekad, że arabskie masy nie są w stanie osiągnąć rewolucyjnych zmian, i że czasy rewolucji już minęły. 

Powszechny społeczny gniew, który przejął całą Tunezję potwierdził, że masy tworzą własną historię oraz że walka klasowa jest żywa w całym świecie arabskim.

Tunezyjska Rewolucja również wymierzyła cios w łańcuch sojuszy zdominowany przez Stany Zjednoczone, ale także zaaranżowany przez mniejsze mocarstwa, takie jak Francja i Brytania, który podtrzymuje stan poddaństwa Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej wobec zachodniego imperializmu i pozwala Izraelowi bezkarnie uciskać Palestyńczyków. 

Rewolucja obaliła reżim ściśle powiązany z Izraelem i wychwalany przez zachodnie rządy i Bank Światowy za lojalną realizację neoliberalnych "reform". Tunezyjskie masy przeraziły arabskie klasy panujące. Jedno po drugim państwa arabskie pośpiesznie dokonały materialnych ustępstw w próbie uniknięcia eskalacji społecznego gniewu przeciwko nim i zapobieżenia rozprzestrzenianiu się rewolucji. 
   W Egipcie, Algierii, Jemenie, Libanie, Jordanii i wielu innych krajach arabskich, ludzie zaczynają o wiele bardziej stanowczo kwestionować swoją rzeczywistość. Protestujący wyszli na ulice, by poprzeć Tunezyjczyków, ale jednocześnie, by wzywać do obalenia arabskich rządzących i reżimów. 
Rewolucja nie jest już pojęciem literackim, o którym się uczymy w książkach historycznych. Stała się, dzięki sile i determinacji tunezyjskich mas,  przyszłością możliwą i osiągalną. Możemy zobaczyć efekty w masowych demonstracjach, przetaczających się przez Egipt, które rzucają wezwanie dyktaturze Mubaraka. 

Wielu próbuje malować Tunezyjską Rewolucję, jak gdyby była jedną z "kolorowych rewolucji", które wzmocniły potęgę Zachodu lub prezentować ją jako ściśle ograniczoną do swobód obywatelskich i wolności osobistej. Zapominają, że iskra do powstania pochodziła od tych, którzy nie mogą znaleźć pracy, pochodziła od tych, którzy pracują dniami i nocami, ale nie mogą zarobić wystarczająco dużo chleba dla siebie i swoich rodzin. Przede wszystkim starają się ukryć fakt, że głównym hasłem rewolucji jest: "Chleb, Edukacja i Wolność". 

Co więcej, walka w Tunezji nie została zakończona, ale dopiero się zaczyna. Stary reżim Ben Alego jest nadal u władzy i  nadal próbuje skonsolidować państwo pod swoim panowaniem, polegając na względnie nienaruszonej policji i na "oficjalnej opozycji" - która w ciągu ostatnich dziesięcioleci pomogła legitymizować reżim ucisku Ben Alego, a teraz próbuje manipulować społecznym gniewem, by zdobyć władzę. 

Obecnie stara gwardia reżimu, wraz z tą "oficjalną opozycją ", stara się propagować ideę, że powstanie było całkowicie spontaniczne. Ocena ta nie uwzględnia roli związków zawodowych, radykalnej lewicy i innych postępowych sił we wzmocnieniu determinacji i kontynuowaniu oporu mas przeciwko reżimowi Ben Alego. 

Jednak tunezyjskim masom udało się szybko reagować na te próby, organizując demonstracje i protesty i żądając rozwiązania partii rządzącej. Oddolne komitety są organizowane w całym kraju, w celu ochrony dzielnic od państwowej milicji i by powstrzymać próby ze strony zwolenników Ben Alego tworzenia atmosfery terroru. 

Uważamy więc, że ważne jest, aby rewolucyjna lewica na całym świecie solidaryzowała się z Tunezyjską Rewolucją, gdy walka z pozostałościami starego reżimu trwa nadal. Wzywamy tunezyjskie masy do niezgodzenia się na mniej niż pełną transformację ich kraju i całkowite zerwanie ze starym reżimem, do odmowy przyjęcia obietnic obecnego rządu i do kontynuowania walki, dopóki wszystkie ich żądania nie zostaną spełnione. 

 

To masy obaliły tyrana, w celu zakończenia historii ucisku i wyzysku, i od nich powinno zależeć przejęcie władzy i organizowanie społeczeństwa opartego na ich potrzebach, a nie potrzebach i woli garści oportunistycznych polityków, którzy nigdy nie odważyli się przeciwstawić się Ben Alemu i jego polityce. 

Stara gwardia Ben Alego będzie jedynie powielać ten sam system, który powstanie jest zdeterminowane pokonać i wyeliminować. Będzie ona nadal wymuszać na Tunezyjczykach politykę od dawna używaną do kryminalizacji mas Tunezji i oddzielania ich od swoich braci, sióstr i towarzyszy w świecie arabskim - a przede wszystkim politykę zachowującą więzi z terrorystycznym państwem Izrael i niemal absolutną kontrolę imperialistycznego państwa francuskiego nad kulturą i oświatą w Tunezji. 

 

Pozostałości reżimu Ben Alego będą się starać używać wszystkich sił, by próbować pokonać lub izolować ruch masowy, który wyszedł na ulice. Będą one liczyć na międzynarodową pomoc ze strony mocarstw zachodnich oraz arabskich reżimów w regionie, które byłyby najbardziej chętne udzielić pomoc tunezyjskiemu reżimowi w przywróceniu porządku - w obawie, że rewolucyjna fala rozprzestrzeni się do ich krajów. 

Dlatego wzywamy przywódców związków zawodowych, którzy odegrali wielką rolę w koordynowaniu powstania, rewolucyjną i radykalną lewicę oraz wszystkie postępowe siły w Tunezji, do trwania po stronie mas, i dalszego podtrzymywania i wspierania rewolucyjnej transformacji, która nabiera tempa i kształtów - oraz do zebrania jak najszerszego wsparcia dla toczącej się bitwy o wolność od ucisku i wyzysku. 

 

Transformacja wymagać będzie nie tylko gruntownego oczyszczenia państwa czy realizacji najszerszej możliwej demokracji politycznej. Oznacza ona konieczność zerwania z kapitalizmem w celu przeprowadzenia programu gospodarczego i społecznego, by radykalnie poprawić sytuację materialną Tunezyjczyków. Utrzymanie takiej rewolucji wymaga aktywnej solidarności ze strony związkowców, socjalistów i antykapitalistów - nie tylko w regionie, ale i na całym świecie. 

Tak więc, w imieniu Tendencji Międzynarodowych Socjalistów, stoimy ramie w ramię z masami tunezyjskimi i w pełni popieramy ich żądania i dążenie do kontynuowania swojej heroicznej rewolucji i rozbijania swoich wyzyskiwaczy i prześladowców. Historia mówi nam, że przyszłość można wygrać jedynie poprzez walkę. 

Koordynacja Tendencji Międzynarodowych Socjalistów (IST)

 

(IST jest nurtem, z którym jest afiliowana Pracownicza Demokracja)

 

strona IST

 

strona główna